Welkom op het Lost & Found archief met foto’s en verslagen van onze avonden en informatie over de deelnemende kunstenaars. De websites van de kunstenaars zijn hier gepubliceerd, zodat ze direct benaderd kunnen worden. Alle flyers zijn gefotografeerd. De materialiteit is goed zichtbaar; hoekjes, vouwtjes en reliëf behouden op het scherm hun tactiele kwaliteit. Deze site heeft de vorm van een groeimodel en gedraagt zichzelf ook weer als een werk; het is altijd en nooit af. De site is een archief en wordt niet regelmatig bijgewerkt; als je een wijziging of actualisering wenst, kun je een verzoek sturen.

Sinds 1997 heeft Lost & Found meer dan 200 avonden voor verdwaalde beelden en geluiden samengesteld. Kunstenaars, schrijvers, wetenschappers en muzikanten laten werk in ontwikkeling zien, experimenteren of tonen werk dat (nog) niet in hun oeuvre past. Een specifiek en uniek podium voor divers en hybride werk dat in een museaal circuit geen plaats heeft.

Niña Weijers

schrijver, website

  1. Eigenlijk wil je er nooit meer weg

    Eerst sta je nog midden in de stad, dan ben je de drempel van het Kattenkabinet over gestapt en is alles anders. Je voelt je een beetje als Owen Wilson in Woody Allens 'Midnight in Paris': door een gelukkig toeval ben je in een andere tijd terecht gekomen, en eigenlijk wil je er nooit meer weg. Het geluid van de stad is weggevallen, de statige kamers verspreiden een fluweelrode gloed en kattenplaatjes waren nog nooit zo smaakvol.

    Twee poezenmeisjes met gebreide maskers ontvangen ons in de Poesie Bar, waar ze melk verkopen en White Russians. Het loopt er langzaam vol met jonge en oude kunstliefhebbers. Het lijkt alsof we deel uitmaken van een geheim genootschap. Iedereen ziet er mooi uit, ook dat nog.

    ‘De muren hebben oren, dat zeiden wij altijd in de oorlog,’ zegt kunstverzamelaar Otto Schaap tegen me, als ik hem vertel dat ik verslag doe van de avond en alles noteer.

    ‘In dat geval’, zeg ik, ‘moet je mij zien als een rondlopende muur.’

    ‘Een rondlopende muur’, herhaal ik, wanneer Otto zijn Siebermann-hoorn voor mijn mond schuift. Hij lacht, ik denk dat hij me heeft verstaan.

    Written for L&F Kattenkabinet (12–09–2014)